İmparator Zong’un kraliyet mührüyle gönderdiği ferman ölümsüz efsun dünyasına gönderildikten sonra yanıtlar birbiri ardına geldi. Eğer bu ferman İmparator Zong tarafından gönderilmiş olsaydı, bu kadar paniklemezlerdi. Fakat herkes bu emrin arkasındaki kişinin Yüce İblis olduğunu… 

Bir fırtınanın ortasına atılmıştı, sıcak hava dalgaları yükseldi ve Zong Zi Heng’in etrafını sardı. Giderek daha da terliyordu, sanki diri diri haşlanıyormuş gibiydi. Uykusundan yorgun bir halde uyandı. Gözlerini açtığında hala şaşkındı ve kafası karışmıştı.… 

Zong Zi Heng geceleri, eskiye dair gördüğü rüyalardan birkaç kez uyanırdı ve bu noktaya nasıl geldiklerini düşünürdü. Eğer tüm gerçekleri anlatırsa eskisi gibi olmalarının bir yolu olup olmadığını sorgulardı. Tüm gerçekleri anlatmayı hiç düşünmemiş değildi.… 

Wuji Sarayı’na döndükten sonra Zong Zi Xiao, hatırladığı her yere gitmişti. Zhengji Salonu, Baihua Salonu, kılıç eğitim alanı, dağın arkasındaki mağara, orkide bahçesi ve Qinghui Köşkü; her biri geçmişe dair pek çok anıyı çağrıştırıyordu. Burası… 

Zong Zi Heng, ruhani güçlerinin üstündeki mührü kaldırmaya çalıştı, ama tam da Zong Zi Xiao’nun söylediği gibi olmuştu. Mührü kaldırması için en az birkaç saate ihtiyacı fakat o kadar uzun süre yalnız kalamamıştı. Zong Zi… 

Birkaç gün sonra İmparator Zong’un mührünün bulunduğu bir kraliyet fermanı, tüm ölümsüz sektlere gönderildi. Ayrıca her sektteki en iyi efsun yeteneklerine ve altın özüne sahip efsuncular birer birer listelendi. Daming Zong Klanı, İmparator Ning Hua’nın… 

Zong Zi Heng’in ateşi yüksekti ve birkaç gün boyunca da bilinci kapalıydı. Zong Zi Xiao, perişan bir şekilde yatağının başından ayrılmamıştı ama endişesini göstermeyi de reddediyordu. Ateş düştüğü yeri yakmıştı, Wuji Sarayı’ndaki hekimler ve kethüdalar… 

Bam! Zong Zi Heng, Zong Zi Xiao’nun suratına okkalı bir tokat yapıştırdı. Zong Zi Xiao’nun solgun ve yakışıklı yüzünde aniden, bedenindeki kandan bile daha kırmızı bir iz belirdi. “Sen…” dedi Zong Zi Heng, öyle öfkelenmişti… 

Zong Zi Heng iç çekti, “Zong Klanı’nın soyundan olsaydın gönül rahatlığıyla tahtı sana verirdim, fakat damarlarında akan kan Zong Klanı’na ait değil. Kemiklerim parça pinçik olsa bile, ben…” “Senin sallanan tahtın kimin umurunda ki?” dedi… 

Zong Zi Xiao’nun yüzü vahşilikle doluydu, uzun bacakları yavaşça birkaç adım geri çekildi. Kılıcını çekerken Zong Zi Heng’i baştan aşağı süzüyordu. Dage’sının huyu değişmişti. Rüyalarında sayısız kez beliren o nazik gülümsemesini artık bir daha hiç…